Kapiteijn vond het een positief teken dat drie studies zijn gepresenteerd naar nieuwe behandelingen, zowel voor oogmelanoom in een vroeg stadium als voor gemetastaseerde ziekte. ‘Een fase II-studie naar neoadjuvant darovasertib – een selectieve proteïnekinase C-remmer – bij patiënten met primair oogmelanoom toonde dat darovasertib bij 50 procent van de patiënten leidde tot een afname van de tumor in het oog met minimaal 20 procent.¹ Daardoor hoefde bij 60,5 procent minder patiënten het oog te worden verwijderd. In deze studie waren vooral patiënten geïncludeerd met grotere oogmelanomen, die vaak leiden tot een volledige verwijdering van het oog. Binnenkort gaat er een fase III-studie van start. Daarin wordt de huidige behandeling – oogverwijdering of bestraling – vergeleken met neoadjuvante behandeling met dit nieuwe middel, gevolgd door lokale behandeling.’

T-CELRECEPTOR-T-CELTHERAPIE

De tweede presentatie die Kapiteijn aansprak ging over een fase I-studie naar een T-celreceptor-T-celtherapie – anzutresgen autoleucel – bij patiënten met eerder behandeld gemetastaseerd oogmelanoom.² ‘Deze studie laat een indrukwekkend objectief responspercentage van 67 procent zien en een lang aanhoudende respons met een mediane verlenging van de progressievrije overleving met 8,5 maanden. Deze behandeling is gericht tegen preferentially expressed antigen in melanoma (PRAME). De bijwerkingen zijn relatief mild, cytopenie en cytokine-release-syndroom dat vanwege het werkingsmechanisme te verwachten is, was meestal van graad 1 of 2. Een kanttekening bij deze behandeling is dat deze alleen effectief is bij mensen die HLA-A*2:01-positief zijn, ongeveer 40 procent van de doelgroep. Een mooie studie dus, maar voor een beperkte groep patiënten.’

Van der Veldt presenteerde zelf de resultaten van de Safe Stop-studie. Daarin werd onderzocht of eerstelijns immuuntherapie eerder en veilig gestopt kan worden bij patiënten met inoperabel stadium III of gemetastaseerd melanoom.¹ ‘Anti-PD-1-behandeling, zoals pembrolizumab en nivolumab, heeft gezorgd voor een significante verlenging van de overleving bij patiënten met gemetastaseerd melanoom. De nu gebruikelijke lange behandelduur van minimaal twee jaar heeft grote impact op patiënten. Er is de mogelijkheid op het ontwikkelen van – ernstige – immuungerelateerde bijwerkingen. Hierdoor ervaren de patiënten vaak een verminderde gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven en leggen ze nog relatief veel beslag op de gezondheidszorg.’ Tot voor kort was er nog geen consensus over de optimale behandelduur van anti-PD-1-therapie bij deze patiënten.

De Safe Stop-studie, uitgevoerd in alle veertien melanoomcentra in Nederland, is een eenarmige, non-inferioriteitsstudie, die in totaal 60 maanden duurt. Bij de patiënten die aan de studie meedoen wordt de anti-PD-1-monotherapie stopgezet bij de eerste bevestiging van een complete of partiële respons. Dit is een gedeelde beslissing met de patiënt. Wordt de ziekte weer progressief, dan kan deze therapie worden hervat of een andere salvage-behandeling worden gestart, al naar gelang het oordeel van de behandelaar. Van der Veldt presenteerde de data over de responspercentages bij een mediane duur van 24 maanden na start van de behandeling. Zo kon de vergelijking worden gemaakt met het responspercentage van 39 procent – complete of gedeeltelijke respons – dat werd gevonden voor pembrolizumab in de KEYNOTE-006-studie bij alle patiënten met een gevorderd melanoom die anti-PD-1-behandeling kregen gedurende 24 maanden.²